برای چندین و چندمین باره که در طی بیست سال قبل یکی دیگه بازم بهم میگه چقدر آرامش میده حرفاتون، چقدر استاد و مشاور خوبی هستید، چقدر کمه مثل شما.. مخصوصاً از زبون کسی باشه که نیازی به نمره و مدرک مفت نداره. سوقم میدن به وقتایی که توی خیالم در یک دنیای موازی روانشناسم. خوشحالم میکنه حال آدمایی که دور و برم هستن خوبه یا خوب میشه؛ امیدی میشه برای اونا و ذره ای امید میده بهم توی این هرج و مرج دنیا، جایی که امیدها تبخیر میشن.

واسترونیا وابستگی به نگاه دیگران اکثر آدم‌ها منتظرن که بقیه بهشون بگن چی درسته و چی غلط، تا جایی که صبح که از خواب بیدار می‌شن، انگار منتظرن چیزی بیرون از ذهن و وجود خودشون، طلوع خورشید و روز بودن رو براشون تأیید کنه؛ نه اینکه اثباتش کنه، فقط تأییدش کنه. از چنین آدم‌هایی چه انتظاری می‌شه داشت؟! آدمی که مدام دنبال مهر تأیید بیرونه، کم‌کم از داوری خودش فاصله می‌گیره و عادت می‌کنه حقیقت رو نه از فهم خودش، بلکه از واکنش دیگران بگیره. این فقط یک ضعف فردی نیس، بلکه ی

تمام انرژیت رو ازت می‌گیرن و در ازاش کمتر از چیزی که واقعا بازده داشتی و تولید کردی بهت برمی‌گردونن. جامعه، آدم‌ها و مخصوصا اون‌هایی که قدرت بیشتری دارن، معمولا در تلاشن که ارزش واقعی کارهات رو کوچیک جلوه بدن. چون میدونن تا وقتی باور کنی ارزشت همون چیزیه که اونا می‌گن، بدون مقاومت بیشتر کار می‌کنی، بیشتر می‌بخشی و کمتر سهمت رو میخوای.قدرت توی جامعه های در زمان حاضری دیگه فقط با زور کار نمی‌کنه، با معنا ساختن کار می‌کنه. بهت یاد می‌ده که همیشه خسته بودن یعنی پرتلاش بودن، فرسودگی های مختلف یعنی مو